กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 109 ชั่วชีวิตนี้ ข้าคุ้มครองเอง
อวี้เหมียนกัดลงบนข้อมืออีกครั้ง เจ็บจนแทบไร้เรี่ยวแรงเอ่ยว่า “ข้า…”
นางย้อนคิดไปอีกครั้ง มิใช่หรือ
นางนอนทั้งคืนเหตุใดยังผิดอีกเล่า
“ข้า…ไม่ผิด!”
นางปากแข็ง เป็นคนไม่ต้องนึ่งหมั่นโถวก็ต้องแย่งลมหายใจ อย่างไรเสียตอนนี้เซิงชิงคงไม่ทำอะไรนางอีก นางจึงฉวยโอกาสได้คืบเอาศอกแสดงอำนาจข่มขู่สักครั้ง
“อ๊า! ผิดแล้ว ผิดแล้ว ผิดแล้ว!”
“ข้า!…ผิด!…แล้ว!” ใบหน้านางกลั้นจนแดงราวมะเขือสุก เกือบกัดริมฝีปากล่างจนแตก
หัตถ์เย็นเฉียบของเซิงชิงกดลงตรงเส้นลมปราณที่ระบมเมื่อย ราวกับถูกกดลงบนประสาทสะท้อนกลับ นางแหงนคอขึ้นทันทีแล้วร้องขอความเมตตา
“อาจารย์…ข้าผิดจริง ๆ แล้ว ปล่อยข้าเถิด!” อวี้เหมียนดิ้นไปมาอยากหนีราวกับหนอนผีเสื้อ กลับถูกดึงรั้งเอาไว้แล้วกระชากกลับมา