ตอนที่ 104 อาจารย์ย่าทวด

ตอนที่ 104 อาจารย์ย่าทวด

เพียงครู่ก่อนยังจมอยู่ในความโศกเศร้า เฟิ่งหลิงกลับยกดวงตาขาวงามขึ้นเป็นเชิงเยาะ ปลายนิ้วยกขึ้นทำตรานิ้วที่ศิษย์สำนักเซียนมายาใช้ยืนยันกันภายนอก “ไม่ได้ใช้เสียนาน ท่าทีจึงฝืดไปบ้าง”

นางบ่นพึมพำเบา ๆ ครั้งหนึ่ง

แต่แท้จริงแล้วอวี้เหมียนเห็นท่วงท่าของนางลื่นไหลชำนาญ ราวกับทำมาแล้วพันร้อยครั้ง ไหนเลยจะฝืดได้

บางทีนั่นอาจจะไม่ใช่ความฝืดของท่วงท่า หากแต่เป็นความรางเลือนของความทรงจำในกาลเวลาอันยาวนานก็เป็นได้

“เช่นนี้เชื่อได้แล้วหรือ” นางยกมือไปข้างหน้าอย่างได้ใจ ปลายนิ้วบีบแก้มน้อยของอวี้เหมียน เด็กน้อยหน้าตาแจ่มใสผู้นี้