กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 46 เหยื่อล่อ
“โอ๊ย ถูกจับได้เสียแล้วสินะ…” เสียงเกล็ดเสียดสีกับคานไม้ห้องดังกรอบแกรบ ร่างเรียวยาวผอมบางที่ซ่อนอยู่ในเงามืดปรากฏร่ำไร มองไม่ชัดถนัดตา
“…สมเป็นเหมียนเอ๋อร์ของอาจารย์ผู้นี้จริง ๆ ~” ยังเป็นเสียงที่เนือยเฉื่อยพัวพันเช่นเดิม เจือด้วยความอ่อนหวานไม่สิ้นสุด ราวกับถูกกดลงในอ้อมกอดอันอุดม แล้วจมดิ่งหายไปในนั้นจนหมดสิ้น
วิชาฟื้นฟูวิชาหนึ่งบินออกมาจากความมืด บาดแผลบนแขนของอวี้เหมียนค่อย ๆ หายเป็นปกติ จนไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย
เพียงแต่ความเจ็บนั้น ยังคงเจ็บแปลบไม่จางหาย