ตอนที่ 37 ม่านยุคสมัยร่วงหล่น

ตอนที่ 37 ม่านยุคสมัยร่วงหล่น

“เจ้าก็คิดเช่นนั้น แต่คงยากที่จะมีอีกแล้ว” เซิงชิงลูบศีรษะของอวี้เหมียน น้ำเสียงแฝงความเสียดายเล็กน้อย

“เพราะเหตุใดหรือ” อวี้เหมียนสงสัย

“เพราะเจ้าเป็นผู้ที่หาได้ยากที่ไม่เกรงกลัวอาจารย์ผู้นี้ สัตว์อสูรหวาดหวั่นต่อปราณอำมหิตบนกายอาจารย์ผู้นี้ ดวงจิตผียิ่งหนักเข้าไปอีก ส่วนเผ่ามนุษย์…” เซิงชิงหยุดชะงัก “…เมื่อร้อยปีก่อนอาจารย์ผู้นี้ปรากฏกายในพิธีรับศิษย์เข้าสำนัก ถึงกับทำให้ดวงจิตมนุษย์สิบเก้าคนหลุดออกมา” นางใช้นิ้วชี้ไล่นับ

แม้ว่าวันนั้นนางเพิ่งผ่านออกมาจากถ้ำพันอสูร ร่างกายยังมีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าจะถึงกับหวาดกลัวเช่นนั้นกระมัง

เผ่ามนุษย์ ช่างเปราะบางเกินไปเสียจริง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็เหมือนนึกอะไรได้ จึงขยี้ศีรษะของอวี้เหมียนอีกครั้ง

ภายหลังวิชาดวงจิตนี้ก็ยังอุตส่าห์ศึกษาเพิ่มเติม ตอนนี้จึงใช้มันช่วยอวี้เหมียนประคองดวงจิตเป็นครั้งคราว