ตอนที่ 29 อดีตของหลินหาน

ตอนที่ 29 อดีตของหลินหาน

คราใดก้าวเข้าสู่ประตูวังหลวงก็ดั่งจมสู่ทะเลลึก นับแต่นั้นกำแพงสูงก็ตัดขาดจากโลกีย์ทั้งปวง

“หานเอ๋อร์ เจ้าคราวนี้เข้าสู่วังหลวง ต้องยึดพระราชหฤทัยให้มั่นคง” ปีนั้นมือของมหาเสนาบดีหลินที่เหี่ยวแห้งดั่งไม้ตาย กุม มือบุตรสาว ดวงตาชราวิ่งวาววับด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่มีต่อหลินหาน

จักรพรรดิองค์ใหม่แห่งแคว้นชิ่งขึ้นครองราชย์ ราชสำนักหนึ่งบุตรสวรรค์หนึ่งขุนนาง มหาเสนาบดีหลินในฐานะขุนนางเฒ่าแห่งราชวงศ์ก่อนกุมอำนาจหนัก ในมือของกษัตริย์ผู้ครองแผ่นดินราชวงศ์ก่อนคืออาวุธคมกริบที่ฟันฝ่าความชั่วร้ายของบ้านเมืองอย่างเด็ดขาด

แต่ในสายตาของจักรพรรดิองค์ใหม่ผู้อ่อนเยาว์ กลับเป็นผู้ที่คอยขัดขวางทุกท่วงท่า หนามในดวงตากระดูกในเนื้อที่อำนาจหนักอึ้งกดทับองค์เหนือหัว

ดังนั้นนางวัยสิบเจ็ดปีจึงได้เข้าสู่เขตพระราชฐาน

เข้าสู่สถานที่ในตำนานที่กลืนคนไม่คายกระดูกแห่งนี้

หลินหานรู้ซึ่งความหมายของท่านพ่อ นางคือข้ออ้างที่ตระกูลหลินยื่นให้อยู่ในมือจักรพรรดิองค์ใหม่ และยังเป็นหนามที่ปักอยู่ในใจของจักรพรรดิผู้มีจิตใจลึกซึ้งอีกด้วย