ตอนที่ 27 เอาใจอาจารย์ผู้นี้สักหน่อย

ตอนที่ 27 เอาใจอาจารย์ผู้นี้สักหน่อย

นางซุกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างเงียบสงบ กระเรียนขาวทะยานขึ้นฟ้า ฝ่าวงเมฆาทะลุหมอก อวี้เหมียนยื่นมือออกไปสัมผัสหมอกวิญญาณเหล่านั้น รู้สึกเพียงปราณวิญญาณอันชาหนึบไหลบ่าเข้าสู่กระดูกทั่วกาย ทั้งสี่แขนขา ยังสบายยิ่งกว่าตอนอยู่ในสระน้ำพุเสียอีก รูขุมขนเบิกบาน

เบื้องล่าง ชั้นหอเรือนชะเง้อชายคา กระเบื้องเขียวหยกงาม ป่าหยกประดับแพร่ไปทั่วเส้นทางหินภูเขา นกส่งเสียงเจี๊ยบเจี๊ยบ กวางส่งเสียงกึกก้อง

นางตั้งใจจะถามอีกฝ่ายว่ารู้ได้อย่างไรว่านางเกิดเรื่อง แต่พอคิดขึ้นได้ว่าตนพกแหวนกับพัดของผู้นั้นไว้ในกาย อีกทั้งยังมีกลิ่นอายที่ติดมา ก็ไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ รู้ดีว่าคงถูกผู้นี้วางวิธีตามรอยไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เป็นแน่

ดูท่าหากภายหน้าจะหนี คงต้องจัดการกับภัยแฝงที่อาจถูกตามรอยให้สิ้นซากเสียก่อน…