กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 21 ประมุขขุนเขาโหลวกวงลงสนามด้วยตนเอง
แสงสว่างทอประกายแล้วดับลง ดวงตะวันลาลับขอบเขาตะวันตก แสงตะวันสีเหลืองหม่นแผ่กระจายมาจากทิศขุนเขาอวี้ฝู
ป่าดงถูกย้อมจนทั่ว ใบไม้สีทองสอดประสานกัน
เหล่าศิษย์ขุนเขาถามเซียนเมื่อเลิกเรียนแล้ว ต่างวิ่งพล่านดุจฝูงปลาว่ายสู่ท้องทะเล นกบินคืนสู่ป่าเก่า
อวี้เหมียนจนใจกับมืออันพิลึกพิลั่นของคนผู้นี้อย่างแท้จริง คันยุบยิบจนนางอยากจะหลบหลีก เงื้อมือขึ้นคว้านิ้วชี้เล่มนั้นไว้ ดุจกำหยกเย็นเยียบที่เปื้อนโลหิตเปียกชื้น
“อาจารย์…ปล่อยข้าได้หรือไม่” นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กระซิบเบา ๆ ชิดระหว่างไหล่กับลำคอของเซิงชิง “ท้ายที่สุดภายในสำนักนิกาย ย่อมไม่ดีต่อชื่อเสียงของท่าน”
ที่ขุนเขาอวี้ฝูยามลับตาผู้คน ถูกคนผู้นี้รังแกก็แล้วไป แต่ท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ นางจะยังเป็นคนได้อีกหรือ!