เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ความกลัดกลุ้มของติงตงจิ่ว
พอวันล่าปาผ่านไป บรรยากาศตรุษจีนก็พวยพุ่งขึ้นราวกับไอน้ำบนเตาไฟ ปุด ๆ ขึ้นมาไม่หยุด
ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านหางวัวเริ่มจัดเตรียมเรื่องปีใหม่กันแล้ว—บ้านที่โม่เต้าหู้ก็โม่เต้าหู้ บ้านที่นึ่งขนมปีใหม่ก็นึ่งขนมปีใหม่ บ้านที่กวาดทำความสะอาดบ้านก็กวาดบ้าน บ้านที่ฆ่าหมูตรุษก็ฆ่าหมูตรุษ คนที่เดินไปเดินมาบนถนนในหมู่บ้านมีมากกว่าปกติ พอเจอกันก็ไม่ใช่แค่พยักหน้าแล้วผ่านไปเหมือนแต่ก่อน ต้องหยุดยืนคุยกันสักหน่อย—“ของปีใหม่บ้านเจ้าเตรียมครบหรือยัง?”“ปีนี้ฆ่าหมูได้ตัวใหญ่แค่ไหน?”“ลูกชายบ้านเจ้าเมื่อไรจะกลับมา?”—ทั้งคนถามและคนตอบต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า แม้แต่เสียงพูดก็สูงกว่าปกติถึงสามส่วน
บ้านติงตงจิ่วก็ไม่ยกเว้น หูซื่อหายดีขึ้นมากแล้ว ลงจากเตียงเดินได้ แม้ยังทำงานหนักไม่ได้ แต่ช่วยกวาดพื้น เช็ดโต๊ะ และคอยดูติงฝูไม่ให้ก่อเรื่องก็ยังพอไหว ติงฉวนเกินยุ่งอยู่กับการจัดลานบ้าน เอากองฟืนมาเรียงใหม่ แล้วซ่อมคอกหมูกับเล้าไก่เพิ่มอีก ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น หวังอีเหมยท้องโตได้ 6 เดือนแล้ว ก็ยังคงกระฉับกระเฉงเหมือนเดิม เดี๋ยวอยู่ในห้องครัวนึ่งหมั่นโถว เดี๋ยวออกมาที่ลานบ้านตากผ้า เดี๋ยวก็จัดแจงให้ติงเฉิงไปยืมของอะไรสักอย่างจากในหมู่บ้าน ปากไม่หยุด มือก็ไม่หยุด ทั้งตัวหมุนวนราวกับลูกข่าง
ติงตงจิ่วก็ไม่ว่างเช่นกัน แต่สิ่งที่เขายุ่งไม่ใช่พวกงานหยาบงานหนัก หากเป็นเรื่องใหญ่สำคัญเรื่องหนึ่ง—การหมั้นของต้าหนิว