เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ฐานะทางบ้าน
เรื่องแตงโมจัดการจนหมดเรียบร้อยแล้ว ติงตงจิ่วกว่าจะเล่าเรื่องในไร่แตงโมให้หม่านอิ๋นฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เป็นวันที่สอง
หม่านอิ๋นกำลังจัดสมุดบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์ ติงตงจิ่วยกม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามเขา แล้วเล่าว่าเถ้าแก่ถังรับซื้อแตงโมอย่างไร ตั้งราคากันอย่างไร ขายได้เงินทั้งหมดเท่าไร ทางวัดอวิ๋นเหยียนตกลงกันอย่างไร ที่ดินริมตลิ่งมาได้อย่างไร เล่าหมดทุกเม็ดไม่ปิดบังสักอย่าง เขาเล่าช้า ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่ง
พู่กันที่หม่านอิ๋นใช้จดตัวเลขในมือหยุดค้างตั้งแต่แรก เขาฟังไปเรื่อย ๆ ปากก็ค่อย ๆ อ้าออก ตาเบิกกว้างขึ้นทุกที สุดท้ายทั้งคนก็แข็งค้างอยู่บนม้านั่ง ราวกับรูปปั้นดิน
“เก้าสิบสองตำลึงหรือ?” เสียงของหม่านอิ๋นออกจะลอย ๆ “น้า ท่านว่า… ที่ดินทรายแปดส่วนผืนนั้น ทำเงินได้เก้าสิบสองตำลึงเงินเชียวหรือ?”
ติงตงจิ่วพยักหน้า
หม่านอิ๋นวางพู่กันในมือลงบนจานฝนหมึก พิงพนักเก้าอี้ เงยหน้ามองคานเรือน เงียบไปครู่ใหญ่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออกช้า ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าลงมองติงตงจิ่ว น้ำเสียงมีความอาลัยอาวรณ์อย่างบอกไม่ถูก “น้า ที่ดินทรายผืนนั้นของเรา ตอนที่ยังปลูกข้าว ปีหนึ่งปลูกจนหมดทั้งปีได้สักสามห้าโต่วก็ถือว่าดีแล้ว พอเสียภาษีแล้ว ที่เหลือทั้งครอบครัวเอาไปต้มข้าวต้มยังไม่พอ ท่านเอามันมาปลูกแตงโม มันก็กลายเป็นก้อนทองไปเลย”