เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 ตัดสินใจ
เช้าวันที่สิบสามเดือนแปด เต้าหู้แผ่นสุดท้ายกดเสร็จ งานในบ้านก็จัดสรรเรียบร้อยแล้ว ติงตงจิ่วเปลี่ยนเสื้อผ้า กำชับหม่านอิ๋นคำหนึ่ง แล้วก็ไปที่ว่าการตำบล
เรื่องภาษีเขาจดจำไว้ในใจตลอด หลิวจิงเฉิงแห่งที่ว่าการตำบลเปิดบัญชีของเขา พลิกดูรายรับรายจ่ายเดือนก่อนของเขาอีกครั้ง แล้วพยักหน้า “เถ้าแก่ติง การค้าของเจ้าเริ่มตั้งตัวแล้ว แถมเป็นการค้าเสริม แค่ไม่กี่เดือน ภาษีก็เป็นไปตามกฎเดิม ไม่ขึ้น”
ติงตงจิ่วถอนหายใจโล่ง กล่าวขอบคุณ ก่อนจากก็วางเงินค่าน้ำชา 20 อีแปะไว้ใต้ลิ้นชักของหลิวจิงเฉิงตามเดิม หลิวจิงเฉิงไม่แม้แต่จะเงยหนังตา ยังคงพลิกสมุดบัญชีของตน พลางเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง “เถ้าแก่ติงเป็นคนที่รู้เรื่อง”
ออกจากที่ว่าการตำบล ติงตงจิ่วกลับมาที่ร้าน หม่านอิ๋นกำลังเก็บของอยู่ในลาน พอเห็นน้าชายกลับมา หม่านอิ๋นก็เข้ามาใกล้ เอ่ยอย่างเก้อ ๆ “น้า ให้ข้าขอเบิกค่าแรง 20 อีแปะได้หรือไม่”
ติงตงจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง ในใจแปลกใจว่าเจ้าหนูคนนี้ปกติขี้เหนียวยิ่งกว่าข้าเสียอีก มาขอเงินไปทำอะไร “20 พอหรือ” ติงตงจิ่วนับ 30 อีแปะจากถุงเงินยื่นให้ หม่านอิ๋นรับเงินไป ซุกเข้ากับอก ยิ้มจนเห็นฟัน แล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกลับมา ในอกนูนตุงออกมา เอามือปิดไว้ สีหน้าลึกลับยิ่งนัก
ติงตงจิ่วก็ไม่ซักไซ้อะไร ปล่อยให้เป็นไปตามเรื่อง เด็กคนนี้ไม่ผลาญเงินมั่ว