เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 อ้อมกอดของหวังยา
วันรุ่งขึ้น ในลานหลังร้านเต้าหู้ติงจี้ ทั้งโม่เต้าหู้ ต้มน้ำเต้าหู้ หยอดน้ำเกลือให้เต้าหู้จับตัว และยกลงขึ้นลัง ทำครบทั้งกระบวนการแล้ว ฟ้าก็สว่างมากแล้ว หม่านอิ๋นกดเต้าหู้แผ่นสุดท้ายเสร็จ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน พักหายใจหน่อย ป้าหวังยกน้ำเต้าหู้มาให้พวกเขาดื่ม คนสามคนทำงานพวกนี้ได้คล่องกว่าปกติมาก
ขณะดื่มน้ำเต้าหู้ หลี่ต้าหยาถามว่า “เถ้าแก่ พวกเราจะไปขนดินเหนียวกันเมื่อไรหรือ?”
ติงตงจิ่วดื่มน้ำเต้าหู้หนึ่งอึกแล้วกล่าวว่า “ดื่มเสร็จก็ไปเลย สามร้อยชั่งต้องผสมดินเหนียวสักร้อยกว่าชั่ง ข้ากลัวว่าสามร้อยชั่งจะไม่พอ ทำเต้าหู้ พอฟ้าหนาวมาก ห้องนี้ก็ต้องอุ่นไว้ พวกเราขนไปสักสามร้อยกว่าชั่งเถิด!”
หลี่ต้าหยาวางชามลง กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเราจะเข็นรถล้อเดี่ยวไปครั้งเดียวก็ขนกลับมาได้แล้ว!” เขาลุกขึ้นไปคุ้ยหากระสอบป่านเก่า
หม่านอิ๋นกล่าวว่า “น้า งานที่ต้องออกแรงแบบนี้ ข้ากับพี่ต้าหยาไปเอง ขนขึ้นรถกับดึงรถ ส่วนน้าดูแลร้านก็แล้วกัน”
“ได้เลย!”
ติงตงจิ่วพยักหน้า กำชับหนึ่งประโยคว่า “ลานมีเท่านี้ ถ้ามากไปก็ไม่มีที่วาง ขนมาให้น้อยก่อน ทำเสร็จชุดหนึ่งแล้วค่อยไปขนอีกก็ได้”
“ได้ น้า ข้ารู้แล้ว!”
หม่านอิ๋นถอดผ้ากันเปื้อนออก เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน “ไปกันเถิด”