เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 เทศกาลตวนอู่
ตอนกลางคืน ติงตงจิ่วในที่สุดก็ใจไม่แข็งพอ ใช้ไม้กระดานสองแผ่นที่เหลือจากการมุงโรงโม่มาต่อเป็นเตียงง่าย ๆ ไว้ที่มุมหนึ่งในห้อง แล้วเอาผ้าห่มผ้าฝ้ายสีน้ำเงินผืนเก่าปูทับลงไป แม้ผ้าห่มจะเก่า แต่ยังนับว่าสะอาด เมื่อวางบนเตียงก็พับไว้เรียบร้อย อวี๋หวายืนอยู่ที่ประตู มองเตียงนั้นอยู่นานครึ่งวันก็ยังไม่กล้าเข้าไป ติงตงจิ่วหันกลับไปมองเขาหนึ่งที “ยืนบื้ออยู่ทำไม? ที่นอนเจ้าข้าก็ต่อไว้ให้แล้ว เข้ามาสิ” อวี๋หวาจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระวัง ยื่นมือไปลูบผ้าห่มผืนนั้น ด้านนอกเป็นผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ด้านในเป็นผ้าขาว แม้จะมีรอยปะอยู่หลายแผ่น แต่ก็สะอาดและนุ่ม เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้นอนในห้องมากี่วันแล้ว ยิ่งจำไม่ได้ว่าไม่ได้ห่มผ้าห่มผืนสมบูรณ์มากี่วันแล้ว เขายืนอยู่หน้าเตียงนั้น ก้มหน้า คางแหลม ๆ ตาดำขลับ ผมสั้น ๆ ราวกับแมวจรตัวหนึ่งที่เพิ่งถูกเก็บมา เขายืนอยู่นาน แล้วจึงเอ่ยเบา ๆ ว่า “ขอบคุณท่านนายจ้าง”