เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 ราสีเขียว
ตอนกลางคืนนอนอยู่บนเตียงเตา ติงตงจิ่วพลิกตัวไปมาอยู่ไม่หลับ เขาจ้องมองเพดานมืดสนิท ในหัวหมุนวนแต่เรื่องลาที่เห็นที่ตลาดสัตว์ตอนกลางวัน ลาตัวดำตัวนั้นโครงกระดูกใหญ่ ขาแข็งแรงหนา ดูแล้วก็กำยำ คนขับเกวียนรุ่นเก๋าบอกว่า ลาเลี้ยงง่ายกว่าม้า ไม่เลือกอาหารสัตว์ ใช้งานได้สิบกว่าปี ในใจเขาคันยุบยิบ ราวกับมีมือเล็ก ๆ กำลังเกา
หวังอีเหมยก็ยังไม่หลับ นางอุ้มท้องนอนตะแคง รู้สึกว่าคนข้าง ๆ พลิกตัวไปมา จึงเอ่ยถามเบา ๆ “เป็นอะไรหรือ? นอนไม่หลับหรือ?”
ติงตงจิ่วนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ไหว พลิกตัวตะแคงมาทางนาง ลดเสียงลงกล่าว “อีเหมย ข้าอยากซื้อลาสักตัว”
หวังอีเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง นางก็พลิกตัวกลับมา ในความมืดมองไม่เห็นสีหน้า แต่ในน้ำเสียงมีความประหลาดใจ “ซื้อลา? เกวียนลา?”
“อือ มีเกวียนลาแล้ว เข้าเมืองส่งของก็ไม่ต้องรอเกวียนวัว อยากไปเมื่อไรก็ไปเมื่อนั้น ต่อไปเมื่อเห็ดกับเต้าหู้ยี้ผลผลิตมากขึ้น เที่ยวหนึ่งลากของได้ไม่น้อย ประหยัดทั้งเวลาและแรง”
หวังอีเหมยไม่ได้ตอบในทันที นางนอนอยู่ในความมืด นิ้วมือกำชายผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งเสียดาย ที่ตื่นเต้นเพราะมีเกวียนลาก็สะดวกจริง ติงตงจิ่วไม่ต้องแบกของหลายสิบชั่งเดินไกลขนาดนั้นอีก ไปกลับยังประหยัดเวลาได้มาก ที่เสียดายก็คือ—ลาสักตัวเกรงว่าจะต้องใช้เงินสิบกว่าตำลึงเงิน นั่นเป็นเงินที่เมื่อก่อนสะสมหลายปีก็ยังไม่อาจเก็บได้