เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 61 ทางใหม่
ขาของติงตงจิ่วหายดีเกือบหมดแล้ว แต่เขาก็ยังเดินไม่เร็ว อย่างแรกคือแสร้งทำเป็นคนขาเป๋ามานานเกินไป จนชั่วครู่ชั่วยามยังแก้ท่าทีเซไปเซมาที่ติดเป็นนิสัยนั้นไม่ได้ อย่างที่สองเขาก็จงใจผ่อนฝีเท้าลง ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านได้เห็นกันถ้วนหน้า — ขาของติงตงจิ่วคนนี้บาดเจ็บไม่เบา ถึงตอนนี้จะเดินได้แล้ว แต่ก็ยังไม่คล่อง ยังต้องพักฟื้นไปเรื่อย ๆ
หม่านอิ๋นเดินอยู่ข้าง ๆ เขา สะพายตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเต้าหู้ เต้าหู้แห้ง ของพะโล้ ยังมีเต้าหู้ยี้ไหเล็กหนึ่งไหกับสบู่ตับอ่อนหมูอีก 20 ก้อนที่ห่อด้วยผ้าสะอาด หนุ่มน้อยคนนี้กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ช่วงนี้กินอิ่มทำงานได้เต็มที่ ตัวก็สูงขึ้นอีกคืบ ไหล่ก็กว้างขึ้น แบกของหนักหลายสิบชั่งเดินก็มั่นคงไม่โซซัดโซเซ วันนี้เขาต้องไปคุยเรื่องช่องทางขายใหม่กับร้านของชำ ถ้าแบกเองก็ดู “โจ่งแจ้ง” ไปหน่อย ไม่มีทางเลือก วันนี้หม่านอิ๋นไม่ไปขายเต้าหู้แล้ว จึงแบกติดตัวไปด้วย
พ้นปากหมู่บ้านไป ก็เจอชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งยองคุยกันอยู่ข้างทาง เห็นติงตงจิ่วเดินออกมา ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นสำรวจเขา สายตาไล่วนอยู่บนขาข้างที่เคยบาดเจ็บนั้นรอบหนึ่ง
“ตงจิ่ว เดินได้แล้วหรือ?”
“เดินได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยสบาย” ติงตงจิ่วผ่อนฝีเท้าลง ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับว่าเดินเร็วไปก็จะดึงแผลให้เจ็บ “กลางคืนยังเจ็บอยู่ พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ แต่ก็ไม่มีทาง งานในบ้านไม่รอใคร จะนอนแผ่กินข้าวเปล่า ๆ อยู่ไม่ได้”