เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 โรคของพี่สาวใหญ่
เห็ดสองตะกร้าที่เพิ่งปลูกไว้ เพิ่งคลุมมาประมาณเจ็ดแปดวัน เตาไฟในโถงกลางเรือนไม่เคยดับ อุณหภูมิพอเหมาะ ความชื้นก็พอ ติงตงจิ่วเปิดผ้าคลุมออกดู เส้นใยเห็ดสีขาวแผ่ไปในขี้เลื่อยแล้ว ราวกับปูตาข่ายแมงมุมละเอียดหนึ่งชั้น บางจุดเริ่มบิดตัวจับกันเป็นก้อน ดูท่าจะงอกงามดี ในใจเขาคลายกังวลลงบ้าง อุณหภูมิคือหัวใจสำคัญ ขอเพียงเตานี้คงที่ได้ เห็ดก็ยังมีความหวัง
วันนี้ส่งเต้าหู้เสร็จ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมหนาวพัดแรงขึ้น ราวกับมีดเล่มเล็ก ๆ แทงเข้าซอกกระดูก ติงตงจิ่วไม่รอช้าในเมืองนานนัก ไปซื้อเครื่องในหมูมาอีกหนึ่งชุด กับตับอ่อนหมูอีกสองชุด สบู่ตับอ่อนแบบนี้ทำเปลืองเวลา ทำเสร็จยังต้องรอให้แห้งช้า ๆ เขาวางแผนจะใช้แม่พิมพ์ที่เหลืออีกสองอันด้วย ทำของเก็บไว้ให้มากหน่อย ตอนขายจะได้ต่อเนื่องไม่ขาดช่วง
สะพายของกลับถึงบ้าน หวังอีเหมยเห็นเขาถือห่อของคาว ๆ นั้นมาอีก ก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที “ทำไมซื้อของแบบนี้อีกเล่า? ที่ซื้อเมื่อวานยังกินไม่หมดเลย! ถูกก็จริง แต่จะกินทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะ เปลืองฟืนเปลืองเครื่องปรุง!”
ติงตงจิ่ววางของลง พลางถอดเสื้อตัวนอกที่แข็งเพราะความหนาว พลางพูดว่า “น้ำพะโล้มีอยู่แล้ว ล้างให้สะอาดแล้วต้มก็ได้ ไม่เปลืองแรงอะไร ข้าคิดว่า ครั้งหน้าพอเข้าเมืองไปส่งเต้าหู้ จะลองดูว่าขายที่ตลาดนัดได้บ้างหรือไม่ ตอนนี้บ้านเรา ต้องคิดหาทางทำเงินให้มากหน่อย”