เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 ป่าเขากับคราบงู
เมื่อวานพี่สาวสี่ติงอิ๋งตี้กับครอบครัวมาแล้วก็กลับ ราวกับโยนก้อนหินลงสระน้ำอันสงบ ระลอกคลื่นนานนักจึงไม่จางหาย หูซื่อพลิกตัวไปมาทั้งคืน ร้องไห้บ้างหัวเราะบ้าง พอเช้าตื่นมา ตายังบวมอยู่ แต่สีหน้าสดชื่นขึ้นมาก ราวกับวางก้อนหินใหญ่ในใจลงได้ ติงฉวนเกินเงียบไปมาก เอาแต่ก้มหน้าสูบยา แววตาซับซ้อน มีทั้งความรู้สึกผิด และความโล่งใจที่เห็นลูกสาวไม่ได้ลำบากจนเกินไป และเหนืออื่นใดคือความปลื้มใจที่ลูกชายตอนนี้แบกบ้านนี้ได้
วันนี้ก็สีเต้าหู้ตามปกติ อากาศหนาว ไม่รีบส่งเต้าหู้เข้าเมือง งานทำช้า พอเต้าหู้ถูกกด ตะวันก็ขึ้นแล้ว
หลังกินอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ หวังอีเหมยก็ไม่ว่าง นางหาผ้าเก่าหลายชิ้นที่มีสีอ่อนแก่ต่างกันออกมา เตรียมเอามาต่อกันให้เป็นม่านประตูสำหรับช่องประตูระหว่างโถงกลางเรือนหลักกับห้องตะวันออกที่ติดกับโถงกลางเรือน โถงกลางเรือนมีเตาไฟ ห้องตะวันออกก็อุ่นตามไปด้วย แต่โถงกลางเรือนมีคนเข้าออก เปิดปิดประตูบ่อย ลมเข้าไม่น้อย ทำม่านประตูหนา ๆ แขวนไว้ จะกันลมได้มาก และกั้นกลิ่นควันไฟกับไอครัวไว้ได้บ้าง