เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 เต้าหู้ลงตัว สบู่สำเร็จ
ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ใกล้เข้าเดือนสิบ ลมยามเช้าเย็นเฉียบ พัดมาถูกตัวก็ขนลุก เขาสวมเสื้อนวมตัวหนึ่ง เป็นตัวที่หวังอีเหมยดัดแปลงจากเสื้อนวมเก่าให้ตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่ไปเป็นทหาร ข้างในบุสำลีบาง ๆ ชั้นหนึ่ง ข้างนอกเป็นผ้าหยาบสีน้ำเงินเข้ม ซักจนซีดแล้ว ข้อศอกทั้งสองข้างปะไว้ ฝีเข็มถี่ละเอียด ยังถือว่าเรียบร้อย แต่พอถูกลมพัดก็ยังรู้สึกหนาว เขาหดคอ แล้วรัดสายตะกร้าสะพายหลังให้แน่นขึ้นอีก
ในตะกร้าสะพายหลังมีเต้าหู้ 15 ชั่ง ห่อด้วยผ้าห่อของไว้แน่นหนา ข้างล่างรองด้วยฟางแห้ง ยังมีหินลับมีดก้อนนั้นที่เอาผ้าพันไว้ ยัดไว้ข้าง ๆ อีกทั้งไหดินเผาเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ข้างในเป็นน้ำสะอาด เอาไว้ใช้ตอนลับมีด ของพวกนี้รวมกันก็คงสัก 20 กว่าชั่ง พอสะพายขึ้นหลังก็หนักอึ้ง แต่ในใจติงตงจิ่วกลับอบอุ่นสบาย
ครึ่งเดือนที่คลุกคลีกันมา พอมีรายได้จากเต้าหู้ เรื่องกินข้าวอิ่มของที่บ้านก็ไม่มีปัญหาแล้ว แต่เรื่อง “ความอบอุ่น” ยังไม่ได้แก้ไข — อากาศหนาวแล้ว ต้องเพิ่มเสื้อผ้าฝ้าย ผ้าห่มต้องหนา ต้องเตรียมฟืนไว้ให้มาก เขาต้องรีบคิดหาทาง ให้ครอบครัวของตัวเองได้อยู่หน้าหนาวอย่างอบอุ่น
พอเดินถึงปากหมู่บ้าน เขาก็รอจนเกวียนวัวมา ติงเหล่าซวนคนขับเกวียนเห็นเขาสะพายของไว้มากมายก็ถามว่า “เข้าตัวเมืองไปส่งเต้าหู้อีกหรือ?”