เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 เข้าเมืองขายเต้าหู้
ฟ้ายังมืดสนิท ติงตงจิ่วและหวังอีเหมยก็ตื่นขึ้นแล้ว
ในห้องไม่ได้จุดตะเกียง สองคนแต่งตัวกันในความมืด เสียงเสียดสีแผ่ว ๆ ดังชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ แต่งตัวเสร็จก็ย่องลงจากเตียงเตาเบา ๆ ผลักประตูออกไป ในลานบ้านก็มืดเช่นกัน มีเพียงท้องฟ้าทางทิศตะวันออกที่ขาวหม่นอยู่เล็กน้อย ดวงดาวยังเกาะกันหนาแน่นยั้วเยี้ย
“เริ่มกันเถอะ” ติงตงจิ่วเอ่ยเสียงเบา
สองคนเข้าไปในห้องตะวันตก จุดตะเกียงน้ำมัน แสงสีเหลืองถั่วแผ่กระจายออก ส่องสว่างโม่หิน ถังไม้ ผ้ากรอง และถั่วที่แช่ไว้ตรงมุมห้อง ถั่วแช่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แช่ไป 5 เซิง — ตอนนี้หวังอีเหมยไม่ขี้เหนียวแล้ว ไม่กลัวว่าเต้าหู้จะขายไม่ออก กินไม่หมดแล้วเสีย ยังไงก็ทำเต้าหู้แห้งได้ เก็บไว้ได้นาน
“วันนี้โม่ 5 เซิง ได้เต้าหู้ 20 กว่าชั่ง ขายไม่หมดก็กดทำเต้าหู้แห้งเก็บไว้” หวังอีเหมยพูดพลางพับแขนเสื้อ แขนของนางอวบกลม เปล่งประกายสุขภาพดีภายใต้แสงตะเกียง
“ได้ โม่ช้า ๆ ไม่ต้องรีบ” ติงตงจิ่วพูดพลางเทถั่วลงในกรวยใส่ของโม่หิน
หวังอีเหมยจับคันโม่ เริ่มผลัก โม่หินหมุนครืดคราด เสียงทุ้มต่ำ ดังไปไกลในความเงียบยามรุ่งสาง ติงตงจิ่วเติมน้ำอยู่ข้าง ๆ ทีละกระบวย ๆ ไม่ช้าไม่เร็ว น้ำเต้าหู้สีขาวนวลไหลออกจากร่องโม่ หยดติ๋ง ๆ ลงในถังไม้ด้านล่าง
สองคนโม่ไปคุยไป การโม่เต้าหู้เป็นงานน่าเบื่อ ถ้าไม่พูดจากัน ฟังแต่เสียงโม่ก็ง่วงง่าย