เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 เส้นทางกลับบ้าน
ติงตงจิ่วค่อย ๆ ฝืนก้าวไปตามทางหลวงทีละก้าว สะพายห่อผ้าเก่าขาด ๆ ไว้บนหลัง เอวห้อยน้ำเต้าน้ำใบเก่าไว้หนึ่งใบ หมู่ทหารในกองทัพตั้งฉายาให้เขาว่า “เหล่าติงขาเจ็บ” แต่หากบัดนี้ใครมาเห็นเขาบนเส้นทาง คงมองไม่ออกเลยว่าขาเจ็บตรงไหน
วันนี้ตะวันดี แดดอุ่น ๆ สาดลงบนสันหลัง แต่เส้นทางนี้ช่างทรมานคนเสียจริง มารดามันเถอะ ออกจากค่ายใหญ่ทางเหนือมาเดินมากว่ายี่สิบวันแล้ว กว่าที่จะเข้ามาในเขตมณฑลเหอหนานได้ คิดว่าราวสองวันถึงจะถึงอำเภอซง เขากระชับห่อผ้าบนหลังอีกครั้ง — ข้างในไม่มีของมีค่า มีเพียงเสื้อทหารเก่าสองตัวที่แข็งจนแทบจะเจาะหนังมือได้ รองเท้าเก่าคู่หนึ่งที่พื้นสึกทะลุ กับขนมปังแห้งที่ห่อไว้หลายชิ้น ถ้าจะว่าของที่มีค่าที่สุด ก็คือดาบพั่วจวินเก่าเล่มนั้นที่หักปลายไปสองนิ้ว
ดาบเล่มนั้นเป็นของดี พอได้จับมือแรกเขาก็รู้ทันที — ถึงแม้ปลายจะหัก ทว่าตัวดาบที่เหลือยาวราวสองฉื่อนั้น เนื้อเหล็กไม่เหมือนเหล็กแผ่นที่ทหารธรรมดาใช้เลยสักนิด ถ้าท่อนที่หักยังอยู่ เขาต้องซ่อนให้ดีไม่ว่าอย่างไร ไม่อาจให้เบื้องบนเห็นได้
ติงตงจิ่ว — บัดนี้ควรเรียกติงตงจิ่วแล้ว ถึงในหัวเขาจะยังมีชื่อ “ติงตงจิ่ว” สามตัวอักษรผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราว — เบะปากยิ้มออกมา ขื่น ๆ หน่อย ชื่อนั้นในชาติก่อนติดตัวเขามาสามสิบห้าปี สุดท้ายได้อะไรมาเล่า? ทำงานล่วงเวลาจนหัวเริ่มล้าน ไปดูตัวจนใจชา สุดท้ายอดหลับอดนอนติดกันหลายคืน ลืมตาขึ้นกลายเป็นทหารบาดเจ็บยุคโบราณวัยยี่สิบห้าคนนี้ ขาซ้ายถูกม้าเหยียบ กระดูกแตกเหมือนเศษกระเบื้อง