กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายลมแม่น้ำพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ชัดเจนว่าเย็นสบาย ทว่าเสิ่นอวี๋ในห้วงนิทรากลับรู้สึกว่าแผ่นหลังทั้งแผ่นร้อนลวกยิ่งนัก
เพิ่งจะขยับหนีไปข้างหน้าได้เล็กน้อย ก็ถูกใครบางคนรั้งเอวแล้วลากกลับมา ใบหูเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่ง จึงตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
มองดูแสงจันทรานั้น ดูเหมือนเพิ่งจะยามสาม
“หลบไปที่ใดกัน” เซี่ยถิงโจวแนบกายชิดเข้ามา “ไปหาพี่จ้วงจ้วงของเจ้ารึ”
เสิ่นอวี๋ยังไม่ตื่นเต็มตาจากห้วงฝัน ไม่ได้ยินชัดเจนว่าเขาถามสิ่งใด อาศัยแสงจันทราเห็นเลา ๆ ว่าบนใบหน้าของเซี่ยถิงโจวมีความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ก่อนนอนก็ยังดี ๆ อยู่ เพิ่งนอนไปได้ครึ่งคืน เหตุใดจู่ ๆ ถึงไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล่า