กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตามปกติแล้วในเวลาเช่นนี้ ขอเพียงลูบขนเซี่ยถิงโจวให้ถูกทาง ชั่วครู่ก็ลูบให้เรียบได้
เสิ่นอวี๋ยื่นศีรษะออกไป แตะจูบเบา ๆ ที่มุมริมฝีปากของเขา “เช่นนั้นก็ไม่ให้พวกเด็ก ๆ ไปอี้อันก็แล้วกัน”
เซี่ยถิงโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย “ไม่ให้ไปอี้อันแล้วจะให้พวกมันไปที่ใด”
“ไปเกาะหลินเหยี่ยนกับพวกเราอย่างไรเล่า” เสิ่นอวี๋เอ่ยอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
เซี่ยถิงโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ลำบากสลัดพวกเด็ก ๆ ออกมาได้เพื่อมีเวลาในโลกของสองเรากันสักหน่อย กลับถูกเด็กแปดขวบกำมือไว้ได้จริง ๆ หรือ
นั่นเป็นไปไม่ได้
เซี่ยถิงโจวเปิดม่านออกมองไปข้างนอก เห็นเด็ก ๆ หลายคนล้อมวงกันกระซิบกระซาบ เห็นได้ชัดว่ากำลังวางแผนเล่ห์กลบางอย่าง
หากแม้แต่เด็ก ๆ ไม่กี่คนยังสู้ไม่ได้ เขาก็ไม่ใช่เซี่ยถิงโจวแล้ว
“ซีเฟิง”