ตอนที่ 245 เจรจาสงบศึก

ฟ้ายิ่งหนาวลง นี่คือสัญญาณว่าหิมะกำลังจะตก

เสิ่นอวี๋พ่นลมหายใจเป็นไอขาวออกมา นิ้วคลายออก ลูกศรพุ่งไปยังที่ไกลพร้อมกับสายลม

ทหารวิ่งไป ปักธวัชน้อยลงบนพื้นเพื่อเป็นเครื่องหมาย

“เจ้าออกแรงเต็มที่ยิงได้ไกลเท่าใด” เสิ่นอวี๋ถามเซียวชวน

“ข้าลองดู” เซียวชวนถือธนูใหญ่กว่าไว้ในมือ คนธรรมดาดึงไม่ออก แรงแขนเขาเหลือหลาย ลองสัมผัสดูแล้ว ยิงลูกศรออกไปถึงที่ไกลกว่าธวัชน้อยมากนัก

เสิ่นอวี๋ชื่นชม “แรงแขนดีนัก”

เซียวชวนพูดอย่างเก้อเขิน “สมองไม่พอใช้ โชคดีที่มีแต่แรงดิบ”

เสิ่นอวี๋มองธวัชน้อยผืนที่สองที่ปักอยู่ไกลออกไป ถาม “ยิงไปถึงจุดเดิม เจ้ามั่นใจเพียงใด”

เซียวชวนหยิบธนูขึ้นมาอีกครั้ง ครานี้ยิงไม่ถึงจุดเดิม แต่ระยะใกล้เคียง