ตอนที่ 233 ฝึกทหารที่ลานฝึกทหาร

วันนี้อากาศหนาวนัก อ้าปากก็พ่นไอขาวออกมาได้ แต่แสงตะวันยังใช้ได้ ยืนอยู่กลางแดดก็ยังแยงตาจนต้องหรี่ตา

เสิ่นอวี๋ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ มองฝูงชายฉกรรจ์ทหารใหม่ที่ไม่อยู่ในโอวาทแต่ไกล

เซียวชวนกำลังบ่นให้นางฟัง เสิ่นอวี๋ฟังมาตลอด นางรู้ว่าเซียวชวนลำบาก ไม่กี่เดือนก่อนนางไม่ได้อยู่ลั่วโจวก็อยู่บนเส้นทาง เรื่องฝั่งนี้นางเอื้อมมือไปไม่ถึง จึงมอบให้เซียวชวนทั้งหมด

“ทหารใหม่มีเท่าไรหรือ” เสิ่นอวี๋ถาม

“หนึ่งหมื่นสองพัน รวมกับห้าพันคนที่มีอยู่เดิมของพวกเรา ก็หนึ่งหมื่นเจ็ดพันแล้ว”

เสิ่นอวี๋ก้มตาลงมองเซียวชวนที่กำลังแทะซาลาเปา “ไม่เคยคุมทหารมากขนาดนี้สินะ”

เซียวชวนเงยหน้าขึ้น “ไม่เคยขอรับ”