ตอนที่ 232 ข้าวใหม่ปลามัน

เงาของบานหน้าต่างแกะสลักถูกแสงตะวันทอดลงบนผนัง เสิ่นอวี๋ในที่สุดก็ดิ้นรนลืมตาตื่น

มองมุ้งเตียงอย่างมึนงงพลางนึกย้อน รู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ปล่อยตัวไป ร่างกายเหนื่อยยิ่งกว่าออกรบ ราวกับถูกรถม้าทับซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน

เสิ่นอวี๋ค่อย ๆ แกะมือที่โอบรอบกายนางออก เตรียมพลิกตัวข้ามร่างเซี่ยถิงโจวเพื่อลุกขึ้นล้างหน้าแต่งตัว

เพิ่งปีนไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกเซี่ยถิงโจวคว้าแขนดึงกลับมา กดลงบนตัวเขาเอง พึมพำว่า “ยังเช้าอยู่ นอนอีกหน่อย”

เซี่ยถิงโจวก็เหนื่อยหนักเช่นกัน ผลของการทำจนพอใจคือกว่าฟ้าจะสว่างจึงได้นอน หลับไปยังไม่ถึงสองชั่วยาม