กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยถิงโจวประคองนางไว้อีกครั้ง เอ่ยเสียงเบา “ได้ ข้าจะแบกเจ้า แบกไปจนถึงร้อยปี”
ร้อยปีนั้นยาวนานนัก ยาวจนดูราวกับมองไม่เห็นปลายทาง แต่เพียงแค่จินตนาการก็เพียงพอให้ใจโหยหาปรารถนา
ทว่า ต้องถามเสียก่อนว่า ยุคแห่งความโกลาหลนี้มันยอมหรือ
“คิดอะไรอยู่หรือ” เซี่ยถิงโจวเห็นนางเงียบไปครึ่งค่อนวันจึงถาม
เสิ่นอวี๋ทอดสายตาลง เอ่ยเรียกเขาเสียงเบา “ถิงโจว”
“หืม” ฝีเท้าของเซี่ยถิงโจวหยุดลง หันกลับมามองนาง
เสิ่นอวี๋เอียงศีรษะจุมพิตที่ริมฝีปากเขา ท่ามกลางจันทร์กระจ่างและลมสดใสนี้ แล้วในจังหวะที่ผละออกจากกันจึงเอ่ย “เรามีลูกสักคนเถิด หลังทุกสิ่งสงบลงแล้ว”
นางเอ่ยคำนี้ออกมาแล้วจึงรู้สึกว่ารุกเกินไปและเขินอาย ซบหน้าลงบนบ่าของเขาไม่พูดอะไรอีก