กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซากศพในลานกว้างหน้าตำหนักเซวียนฮุยกองสูงราวกับภูเขาแล้ว กลิ่นคาวโลหิตอันเข้มข้นลอยคลุ้งอยู่ในสายลม แต่การเข่นฆ่ายังคงดำเนินต่อไป
บรรดาองค์ชายและพระสนมทั้งหลายต่างหลบเข้าไปในตำหนักแล้ว ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนฮ่องเต้ถงซวี่ที่ทรงประชวร ได้แต่หลบอยู่ในมุมหนึ่งร่ำไห้อย่างอดกลั้น
สายตาของหลี่เหยียนชางเริ่มพร่ามัวแล้ว มองเห็นที่ไกล ๆ ไม่ชัด แต่เขายังได้ยินเสียงสังหาร
หลี่จี้เฟิงย่อตัวลงข้างกายเขา “พี่เจ็ด”
โลหิตของหลี่เหยียนชางใกล้จะไหลหมดแล้ว ในลำคอส่งเสียงลมรั่วฮืดฮาด “ช่วย……ช่วยข้าด้วย……”
“ในที่สุดเจ้าก็กลัวตาย” หลี่จี้เฟิงหัวเราะขึ้น “ข้ายังนึกว่าเจ้าไม่กลัวตายจริง ๆ เสียอีก”