กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองคนได้พักหายใจในที่สุด เสิ่นอวี๋หันมองเซี่ยถิงโจวแวบหนึ่งแล้วถามว่า “เจ้ากลับมาทำไม”
“มารับเจ้าอย่างไรเล่า” เซี่ยถิงโจวไม่ได้จับกระบี่มาเนิ่นนาน เข่นฆ่าอยู่นานเกินไป เขาหอบหายใจพลางกล่าวว่า “ข้ากลับไปคนเดียวจะแต่งงานได้อย่างไร”
แผ่นหลังของเสิ่นอวี๋แนบชิดกับเขา “ก็บอกแล้วว่าเจ็ดวันข้าจะตามไป”
“เช่นนั้นหรือ” เซี่ยถิงโจวแค่นเสียงหึ “ยามนี้ยังกล้าเอาคำพูดเช่นนี้มากลบเกลื่อนข้าอีก”
“อดทนอีกประเดี๋ยวเถิด” เซี่ยถิงโจวกุมมือนางไว้ “ท่านพ่อส่งองครักษ์เมฆาคราม 3,000 นายมารับพวกเรากลับเป่ยหลิน ซีเฟิงไปรับขบวนแล้ว น่าจะใกล้ถึงแล้ว”
มือของทั้งสองเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด พอกุมเข้าด้วยกันจึงเหนียวเหนอะหนะยิ่งนัก ทว่าไม่มีผู้ใดยอมปล่อยมือ