กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตัง——
ระฆังไว้ทุกข์ที่เงียบงันมาหลายปีดังขึ้นเป็นครั้งแรก ราวกับค้อนหนักกระหน่ำลงบนศีรษะฮ่องเต้ถงซวี่
ตัง——
ฮ่องเต้ถงซวี่มองไปทางสำนักราชกิจพระวงศ์อย่างเหม่อลอย ในเสียงระฆังไว้ทุกข์ที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า พระองค์ค่อย ๆ หมดเรี่ยวแรง
พระองค์เงยหน้ามองกำแพงวังที่อยู่ไกลโพ้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ ราวกับที่นี่คือกรงที่กินคน
กรงนี้กลืนกินความรู้สึกของพระองค์ กลืนกินบุตรธิดาของพระองค์ ทำให้พระองค์ประทับบนแท่นสูงและต้องกลายเป็นผู้โดดเดี่ยวไร้ญาติอย่างแท้จริง
แต่พระองค์ถอยออกไปไม่ได้ ได้แต่ก้าวลึกลงไปอีก
“จิ้น...จิ้นเฉิงเอ๋ย...”