กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เพล้ง——
ของประดับในห้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ฉีอ๋องยังไม่หายแค้น คว้าชั้นวางโบราณวัตถุหมายจะพลิกคว่ำทั้งชั้นแต่ไม่สำเร็จ ยกมือคว้าแจกันกระเบื้องใบหนึ่งฟาดลงกับพื้น
บริวารและสาวใช้คุกเข่าเต็มพื้นทั้งในและนอกห้อง
“ไสหัวไป! พวกเจ้าจงไสหัวไปให้ข้าหมด!” ฉีอ๋องโยนเครื่องกระเบื้องอีกใบออกไป โดยไม่สนคุณค่าแม้แต่น้อย
สาวใช้และบ่าวชายถอนตัวออกไปอย่างโล่งใจ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ห้องหนังสืออีก
หลี่เหยียนชางโกรธจนสมองมึนงง ภาพตรงหน้าเป็นสว่างบ้างมืดบ้าง แขนทั้งสองข้างที่ยันอยู่บนโต๊ะสั่นเทาเล็กน้อย
“เพราะเหตุใด?” เขากัดฟันกล่าว “เพราะเหตุใด?”