กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยถิงโจวมองอยู่ที่คิ้วและดวงตาของนาง “เพิ่งสอนเจ้าไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ไยลืมเสียแล้ว? อย่าให้ผู้ใดรังแกเจ้าได้ แม้แต่ข้าก็ไม่ได้ ถ้าหากข้าตื่นขึ้นมาแล้วลืมจริง ๆ เล่า เจ้าจะปล่อยให้ข้ารังแกเจ้าเช่นนี้หรือ”
“ลืมก็ลืมสิ” เสิ่นอวี๋แสร้งพูดอย่างไม่ร้อนไม่หนาว “ออกท่องยุทธภพ เรื่องแค่นี้จะเป็นไรไป? คุ้มค่าที่เจ้าจะยกขึ้นมาพูดหรือ”
หว่างคิ้วเซี่ยถิงโจวมีแววไม่พอใจแวบผ่าน ก่อนจะถูกเขากดลงอย่างรวดเร็ว “เช่นนั้นเจ้าก็คิดจะสะบัดก้นจากไปเฉย ๆ เช่นนั้นหรือ”
หางตาเขายกขึ้นเล็กน้อย “ใจร้ายเสียจริง”