กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋เม้มริมฝีปาก “ข้าเพียงกลัวว่าจะทำให้ท่านเดือดร้อน”
“ปากหวานน้ำคำดี”
เซี่ยถิงโจวตำหนิด้วยวาจา ทว่าสายตากลับอ่อนลงในทันใด “รู้เพียงทางข้างหน้า หาได้รู้จักเก็บกวาดภายหลัง ยังต้องให้คนอื่นมาเช็ดให้เจ้า...”
“เช็ดก้น” เสิ่นอวี๋ต่อคำที่เขาพูดไม่ทันจบ
เซี่ยถิงโจวมองนางด้วยตาก้มลง ร่างสูงเพียงถึงบ่าของเขา ยังเป็นสาวน้อยที่โตไม่เต็มที่
“เรื่องเก็บกวาดภายหลังข้าจัดการให้เจ้าแล้ว เพียงแต่เจ้าไปสำนักศึกษาปาซานติด ๆ กัน คนที่นั่นย่อมจำเจ้าได้แล้ว ในระยะสั้นจงออกนอกบ้านให้น้อย ระวังถูกคนจับตา”
เสิ่นอวี๋ขานรับอย่างว่าง่าย ก้าวเข้าไปใกล้แล้วกล่าว “ข้ายังมีเรื่องหนึ่งใคร่ถาม”
เซี่ยถิงโจว “เรื่องใดหรือ”
“วันนี้เรื่องนี้ก่อวุ่นวายใหญ่โต บัณฑิตยากไร้พวกนั้นไม่เป็นไรกระมัง”