กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชุนซิ่งรู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจในทันที
ในความตระหนกตกใจนางหันไปทางลุงจงที่อยู่ข้าง ๆ “ลุงจงช่วยข้าด้วย ข้าน้อยทำตามที่ท่านสั่งเอง”
ทั้งเรือนฮือฮาขึ้นมา
ใบหน้าลุงจงซีดเผือดลงในทันที ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ยกชายเสื้อคุกเข่าลง “ซื่อจื่อ”
ซีเฟิงมองเซี่ยถิงโจวด้วยแววตาอ้อนวอน
เขากับฉางหลิวต่างได้รับการเลี้ยงดูจากลุงจง แม้ไร้สายเลือดแต่ก็ใกล้ชิดยิ่งกว่าญาติ
เซี่ยถิงโจวเอ่ยเรียบ ๆ “ลุกขึ้นแล้วพูด มีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่”
ลุงจงถูกซีเฟิงพยุงลุกขึ้น เอ่ยเสียงฝืด “ข้าผู้เฒ่าเคยพูดจริงว่าอยากไล่สืออวี่ไป แต่กลอุบายนี้มิใช่ความคิดของข้าผู้เฒ่า”
เซี่ยถิงโจวทอดสายตาลงมองชุนซิ่ง
ชุนซิ่งรีบอธิบาย “ข้าน้อยก็เพียงอยากแบ่งเบาความกังวลให้ลุงจง”