กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋เงยตาขึ้นมองเขาครั้งหนึ่ง หมากในมือเกือบถูกนางบีบจนแตก ในที่สุดก็โยนลงบนกระดานหมากตรง ๆ “ไม่เล่นแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยถิงโจวในที่สุดก็แผ่กระจายออก ราวลมวสันต์อันอบอุ่น
เขาค่อย ๆ เก็บหมากที่เพิ่งวางลงไปหลายตาสุดท้ายจากกระดานหมากอย่างอดทน นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดหนึ่ง “เห็นหรือไม่”
เสิ่นอวี๋พยักหน้า “ข้าวางตรงนี้ผิดไป”
เซี่ยถิงโจวแบมือออก ในมือมีหมากขาวหลายเม็ด นี่คือการให้โอกาสนาง หมายให้นางวางต่อจากตรงที่เพิ่งผ่านมา
“ทำเช่นนี้ได้อย่างไร!” ฉางหลิวคำราม “อือ ๆ ๆ —”
ยังไม่ทันเอ่ยครึ่งประโยคหลัง ก็ถูกซีเฟิงเอามือปิดปากลากไปใต้ระเบียง พลางส่งสายตาให้เขามองดู