ตอนที่ 73 ข้าไร้ยางอาย ข้าไร้เทียมทาน

โคมไฟที่เรือนลู่หมิงดับลงแล้ว แต่เซี่ยถิงโจวยังไม่จากไป ครู่ต่อมาเขายันปลายเท้าเบา ๆ พุ่งขึ้นไปบนหลังคา

ในเรือนมีเสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ลอยออกมา

เดิมคิดว่านางแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ที่แท้เพียงเก็บแผลไว้เลียกินเองเท่านั้น

เซี่ยถิงโจวยกชายเสื้อขึ้นเบา ๆ แล้วนั่งลงบนหลังคาอย่างเงียบเชียบ มองราตรีอันไร้ขอบเขตด้วยใจล่องลอย

วันรุ่งขึ้นเสิ่นอวี๋เข้าเวร ตอนตื่นนอนดวงตาคู่นั้นบวมราวกับลูกวอลนัต นางทำตามคำเอ้อร์ยาที่ให้ใช้ไข่ไก่กลิ้งอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะทุเลาลงบ้าง

ช่วงนี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นทีละน้อย หิมะที่ตกเมื่อหลายวันก่อนคงเป็นหิมะสุดท้ายของฤดูหนาวนี้แล้ว

เสิ่นอวี๋ยืนอยู่ใต้ชายคา ทบทวนต้นสายปลายเหตุของคดีนั้นใหม่อีกครา