กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋โอบผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าหอนางโลมบนเรือสำราญประดับภาพที่อี้อันเลื่องชื่อยิ่งนัก มีทั้งอ้วนทั้งผอมงามล้วนมากหลาย ท่านซื่อจื่อต้องอึดอัดมาตลอดทาง ถึงอี้อันแล้วไปสำราญสักหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา”
เซี่ยถิงโจวหรี่ตา “เจ้านี่ช่างวิเคราะห์เสียจริง”
“ท่านซื่อจื่อยกย่องเกินไป” เสิ่นอวี๋ยิ้มกล่าว “ข้าน้อยเพียงรู้จักท่านซื่อจื่ออยู่สักนิดหน่อยเท่านั้น”
เซี่ยถิงโจว “คืนนี้ปากเจ้าเอ่ยคำว่าท่านซื่อจื่ออยู่ตลอด ไปทำเรื่องผิดอะไรไว้หรือ”
“ย่อมไม่มี” เสิ่นอวี๋ทำสีหน้าจริงจัง “เพียงแต่คาดเดาเรื่องส่วนตัวของท่านซื่อจื่อตามอำเภอใจ ปากก็ย่อมต้องสำรวมสักหน่อยจึงจะดี”
เซี่ยถิงโจวหัวเราะในลำคอครั้งหนึ่ง นอนลงทั้งชุดโดยไม่ถอดเสื้อผ้า หลับตาลง