ตอนที่ 26 ประลองยุทธ์

พอถูซื่อได้ยินคำนี้ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “เจ้าหนู พูดจาโอ้อวดเร็วเกินไป คนที่จะขายหน้าคือตัวเจ้าเอง”

โหยวต้าจุ่ยลูบหน้าตนเองแล้วว่า “ข้ารู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่บนแท่นประลองคือเขา แต่คนที่ขายหน้าคือข้าเสียมากกว่า”

“นั่นก็แสดงว่าเจ้ากับเจ้าบ้านนอกมีเกียรติและความอัปยศร่วมกันแล้ว” หยางปังว่า

โหยวต้าจุ่ยว่า “เกียรติพอรับได้ แต่ความอัปยศนั้น ไม่เอาเสียดีกว่า”

แต่แท้จริงแล้วเสิ่นอวี๋ไม่ได้พูดจาโอ้อวดเลย ที่ว่าศึกษามาบ้างเล็กน้อยนั้นก็เป็นเพียงเล็กน้อยจริง ๆ เท่านั้น

นางติดตามอยู่ข้างกายเสิ่นจ้งอันมาตั้งแต่เยาว์วัย ขุนพลในกองทัพต่างมีอาวุธที่ถนัดคนละอย่าง ส่วนนางก็เป็นคนนิสัยอยู่ไม่ติด อยากลองทุกสิ่ง