ตอนที่ 17 ส่งลา

เบื้องหลังผืนหิมะถูกย่ำจนดังแซ่ก ๆ ทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน เห็นเสิ่นจ้งอันย่ำหิมะเดินมา ก้าวหนึ่งลึกก้าวหนึ่งตื้น

“พวกเจ้าสองคนมาหมกตัวอยู่ที่นี่ทำอะไร”

“แบ่งขนมปังนึ่งกินกันอยู่” เสิ่นอวี๋กล่าว

เสิ่นจ้งอันยิ้มเข้าใจ ล้วงขนมปังนึ่งออกมาจากอกหนึ่งก้อนยื่นให้นาง

ธัญพืชขาดแคลน ขุนพลหนึ่งนายได้เพียงข้าวต้มหนึ่งชามกับขนมปังนึ่งหนึ่งก้อน ท่านพ่อและพี่ชายต่างอยากเก็บสิ่งดี ๆ ไว้ให้นาง

เสิ่นอวี๋สุดท้ายก็อดไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำกล่าว “เพิ่งกินอิ่ม กินอีกไม่ไหวแล้ว”

ในทัพขาดเสบียงแล้ว แค่พอรองท้องก็ดีมากแล้ว จะกินให้อิ่มได้อย่างไร