ตอนที่ 9 ปิดบัง

เปลือกตาของเสิ่นอวี๋ร้อนผ่าว นางจ้องเสิ่นเจาไม่วางตา

เสิ่นเจามองนาง อ่านความอาลัยไม่ยอมจากในดวงตาของนางได้ จึงปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก พี่ของเจ้ารบไม่เคยแพ้ มา ยิ้มให้ดูหน่อย”

เสิ่นอวี๋เม้มปาก ฝืนดึงมุมปาก แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มที่แย่ยิ่งกว่าเวลาร้องไห้

“ช่างเถิด ไม่ต้องยิ้มแล้ว น่าเกลียดตาย” เสิ่นเจายื่นมือไปดึงนาง “เจ้าคุกเข่าสักครู่ก็ลุกขึ้นเถิด อย่างไรท่านพ่อก็ไม่รู้”

เสิ่นอวี๋ส่ายหน้า สะบัดแขนเขาออกแล้วคุกเข่าต่อ “เมื่อใดจะออกเดินทาง”