ตอนที่ 2 ตกน้ำ

นางเรียกตนเองว่าพี่สาว แต่ทั้งที่นางมีอายุเท่าเจียงเหลี่ยนจือ ยังแก่กว่าเสิ่นอวี๋อยู่บ้างด้วยซ้ำ

ลมทรายแห่งแดนเนรเทศมิได้ทำให้ซบเซา ผิวแก้มของนางแดงระเรื่อ คิดว่าต่อให้ถูกเนรเทศ ก็มีเจียงเหลี่ยนจือคอยปกป้องอย่างทั่วถึง มิได้ลิ้มรสความลำบากใดเลย

รอยยิ้มบนริมฝีปากสตรีผู้นั้นฉ่ำวาว “พี่ ข้าคือหลินชิงหลี ไม่ทราบว่าพี่เคยได้ยินชื่อข้าหรือไม่”

เสิ่นอวี๋พยักหน้า เดินตรงไปตามระเบียงคด พลางกล่าวอย่างสุภาพ “คุณหนูหลินมีธุระหรือ”

หลินชิงหลีสาวเท้าตามมา “ข้ารู้ว่าพี่มีข้อคิดเห็นมากกับการที่เหลี่ยนจือรับข้าเข้าประตู แต่สิ่งนี้ก็เป็นความยอมลดหย่อนที่สุดที่ข้าได้ทำแล้ว”

“เจ้า? ยอมลดหย่อน?” เสิ่นอวี๋ยิ้มบาง น้ำเสียงแฝงการเยาะหยันเล็กน้อย