เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หมู่บ้านหนานวาน เรือนลานสี่ด้านตระกูลเสิ่น
กู้ยวี่ผลักประตูไม้บานที่คุ้นเคยนั้นเปิดออก
เสิ่นซวี่เวยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายใต้ระเบียงทางเดิน ในมือประคองถ้วยชาร้อนใบหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้น และสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักลึกซึ้งพอดี
กู้ยวี่ไม่แม้แต่จะถอดชุดนักบินบนร่าง เขาก้าวขายาวไม่กี่ก้าวตรงเข้าไป คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างเก้าอี้หวาย แล้วดึงเธอเข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมอก
ท่วงท่าของเขาข่มกลั้นอย่างสุดขีด ระมัดระวังหลีกเลี่ยงจุดที่ได้รับบาดเจ็บของเสิ่นซวี่เวย
“กู้ยวี่…” เสิ่นซวี่เวยเรียกเขาเสียงเบา ปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น
กู้ยวี่ซุกใบหน้าลึกลงในซอกคอของเธอ เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง ทั้งยังแฝงความสั่นเครือแผ่วเบาที่ยากจะสังเกตเห็น “ขอโทษนะ เมื่อคืนฉันมาช้าไป”
มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ว่า เมื่อคืนยามเห็นสภาพที่เธอได้รับบาดเจ็บ เขาคลุ้มคลั่งเพียงใด และต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลขนาดไหน ถึงจะสะกดกลั้นไม่ให้ลงมือฆ่าฮั่วเอ่อร์หัวตายตรงนั้นได้
เขาไม่กล้าคิดเลยว่า หากเสิ่นซวี่เวยไม่มีมิติและน้ำพุวิญญาณ หากถูกพาขึ้นเรือลำนั้นไปจริง ๆ หากเธอเกิดอุบัติเหตุใดขึ้นมา เขาก็คงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อเพียงลำพังได้อย่างแน่นอน