ตอนที่ 234 การปล้นชิงอันเงียบงัน แดนสำราญกับจิตสังหาร

เหล่าตาวผลักประตูเข้ามา ด้านในมืดสลัวไปหมด

“เปรี๊ยะ!”

ฮั่วเอ่อร์หัวนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ มือข้างเดียวจุดไฟแช็กดังขึ้น

ประกายไฟสีฟ้าอมครามพวยพุ่งขึ้นมา จุดบุหรี่มวนหนึ่งติด

เขาสูดเข้าไปลึก ๆ หนึ่งคำ แสงอัคคีวูบวาบสว่างดับอยู่ในความมืด ส่องให้เห็นความมืดมิดไร้ก้นบึ้งในแววตาของเขา

เขาพ่นควันสีขาวอมน้ำเงินออกมาคำหนึ่ง กำชับสั่งความกับเหล่าตาวด้วยเสียงแผ่วเบาผ่านม่านควันที่ลอยอบอวลอยู่นานนับสิบนาที

“คน พาตัวไป อย่าให้เหลือร่องรอย” เขาหลุบตาลง น้ำเสียงแฝงไอเย็นเยียบยะเยือก “แต่จำไว้ อย่าแตะต้องเส้นผมของเธอแม้แต่เส้นเดียว”

เขาขยี้ก้นบุหรี่ที่มอดไหม้จนหมดลงในที่เขี่ยบุหรี่ ค่อย ๆ ช้อนตาขึ้น สายตาจับจ้องไปที่เหล่าตาว ราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต

“ถ้าเธอขนร่วงไปแม้แต่เส้นเดียว แกต้องเอาชีวิตมาชดใช้ ฟังเข้าใจไหม”