เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เนิ่นนานผ่านไป ฮั่วเอ่อร์หัวถึงได้เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เนื้อเสียงแหบแห้ง “...สวยจริง ๆ”
เสิ่นซวี่เฟิงรู้สึกขนลุกชันขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ ทั่วทั้งร่างเกิดความรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งที่อีกฝ่ายนั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีพฤติกรรมล้ำเส้นแม้แต่น้อย ทว่าสายตาคู่นั้นที่จับจ้องไปยังผ้าม่านหลังบ้าน มันช่างร้อนแรงเกินไปจริง ๆ
เขาบอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน จึงขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยตามจิตสำนึก พอดิบพอดีกับการบดบังทิศทางที่ฮั่วเอ่อร์หัวมองไปยังหลังบ้าน “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว น้องสาวของฉันหัวไวมาตั้งแต่เด็ก”
ฮั่วเอ่อร์หัวคลายฝ่ามือที่กำแน่นตรงที่วางแขนออก
“สหายเสิ่น” เขาเอียงศีรษะ รอยยิ้มบางเบาดูเหมาะสม “น้องสาวของคุณ ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ”
เสิ่นซวี่เฟิง “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว!”
ฮั่วเอ่อร์หัวยกมือขึ้นหยิบถ้วยชาข้างโต๊ะ น้ำชาในถ้วยเย็นชืดไปนานแล้ว เขาซดอึกใหญ่ ทว่าก็ยังไม่อาจดับเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในใจได้
ในหัวฉายภาพรอยยิ้มบางเบาที่แวบผ่านไปชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ซ้ำไปซ้ำมา
เสิ่นซวี่เวย