กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ดึกสงัด ลานบ้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
ในใจฮั่วเอ่อร์หัวหงุดหงิดกระวนกระวายอย่างยิ่ง กลางดึกจึงลุกขึ้นมา เพิ่งจะผลักประตูห้องออก ก็ชนเข้ากับเสิ่นซวี่เฟิงพอดี
“คุณผู้ชายฮั่ว กลางค่ำกลางดึก ออกมาชมจันทร์เหรอ”
เสิ่นซวี่เฟิงยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องโถงกลาง เอนพิงกรอบประตู ในมือกำไฟฉายกระบอกหนึ่ง หัวไฟไม่ได้เปิด ตัวกระบอกเคาะกับกรอบประตูเบา ๆ ส่งเสียงแผ่วเบายิ่ง
“ในห้องมันอุดอู้อบอ้าว ออกมาสูดอากาศน่ะ”
ฮั่วเอ่อร์หัวยิ้มบาง “ทำคุณสหายตื่นเหรอ”
“ยังไม่ได้นอน”
เสิ่นซวี่เฟิงก้าวลงบันไดทีละขั้น รองเท้าบูตเหยียบลงบนแผ่นหินสีน้ำเงิน ไร้สุ้มเสียง ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล “คนในครอบครัวฉันนอนหลับไม่ลึก โดยเฉพาะน้องสาวฉัน เธอมีเด็กอยู่ มีความเคลื่อนไหวแค่นิดเดียวก็ตื่นแล้ว”
หัวใจฮั่วเอ่อร์หัวกระตุกวูบ บนใบหน้ายังคงยิ้มอย่างสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ “ฉันบุ่มบ่ามไปเอง”