เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เวยง่วงง่าย ไม่อยากตามไปเป็นก้างขวางคอ เสิ่นซวี่เฟิงจึงไปส่งเธอกลับบ้านก่อน
เขาปั่นรถสามล้อพาอู๋เชียนฮวาไปกินข้าวที่ภัตตาคารของรัฐ
พอกินเสร็จ กำลังจะไปส่งอู๋เชียนฮวากลับบ้าน
พายุไต้ฝุ่นกลับพัดเข้ามาอย่างกะทันหัน เพิ่งจะบ่ายสองบ่ายสาม ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดครึ้มไปหมด
ที่นี่อยู่ไกลจากที่พักของอู๋เชียนฮวามากกว่า เขาจึงจำต้องพาอู๋เชียนฮวากลับหมู่บ้านหนานวานก่อน
เสิ่นซวี่เฟิงปั่นรถสามล้อฝ่าฝนตกหนักรีบมุ่งหน้ากลับ ลมหอบเอาสายฝนฟาดใส่ใบหน้าราวกับแส้ ระยะการมองเห็นไม่ถึงสามเมตร
“หมออู๋ เกาะผมไว้แน่น ๆ นะ!” เขาตะโกนลั่นท่ามกลางลมฝน
อู๋เชียนฮวาจับชายเสื้อตรงบั้นเอวเขาไว้ ร่างทั้งร่างแนบชิดอยู่บนแผ่นหลังของเขา น้ำฝนไหลรินลงมาตามเส้นผมจนบดบังสายตา
ครั้นรถสามล้อมาจอดใต้ชายคาเรือนลานสี่ด้านตระกูลเสิ่นได้ในที่สุด ทั้งสองคนก็เปียกปอนจนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำไปเสียแล้ว