เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หนิวเหม่ยลี่ดึงตัวหลี่เหม่ยเหม่ยเดินพ้นประตูรั้วลานบ้านไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ แว่วไกลออกไปตามตรอก
ภายในลานบ้านกลับคืนสู่ความเงียบสงบ
จางซานกูยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หน้าอกกระเพื่อมไหวเบา ๆ ไม้นวดแป้งในมือกำแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด
เธอจ้องมองประตูรั้วลานบ้านบานนั้นที่หลี่เหม่ยเหม่ยไม่ได้ปิดลงตอนเดินออกไป อยู่นานทีเดียว
จางซานกูผู้สง่างามมาตลอดทั้งชีวิต อดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมาด้วยความกัดฟันกรอด
“ตัวบัดซบอะไรกัน!”
เธอเดินไปปิดประตูรั้วลานบ้าน หมุนตัวเดินกลับมาด้วยฝีเท้าทั้งเร็วและหนักหน่วง
พอก้าวเข้าห้องเตา ก็กระแทกไม้นวดแป้งลงบนหน้าต่างสถานะเสียงดังโครม ครั้นยังรู้สึกไม่หายโมโห จึงหยิบก้อนแป้งในกะละมังขึ้นมานวดอีกสองที นวดจนหน้าต่างสถานะส่งเสียงดังปึงปัง
เสิ่นซวี่เวยเดินตามเข้ามาในห้องเตา มือเกาะวงกบประตู เอ่ยเรียกเสียงเบา “ย่า...”