เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ปัง!”
กู้ยวี่กระชากคอเสื้อเสิ่นซวี่เวย กอดเธอแล้วกลิ้งตัวไปด้านข้าง แผ่นหลังกระแทกเข้ากับเหลี่ยมหิน
ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจากกระดูกสันหลัง เขาส่งเสียงครางอึดอัดในลำคอ ทว่ายังคงกอดปกป้องเธอไว้ในอ้อมอกแน่นโดยไม่ยอมปล่อยมือ
วินาทีถัดมา หินตรงตำแหน่งที่เคยอยู่ด้านหลังเธอเมื่อครู่ ก็มีกระสุนปืนนัดหนึ่งฝังลึกเข้าไป
“มีปืน”
กู้ยวี่ข่มความเจ็บแล้วเอ่ยเสียงเบา ลมหายใจเป่ารดบนใบหูด้านนอกของเธอ ทั้งร้อนผ่าวและกระชั้นถี่
มือข้างหนึ่งของเขาประคองบั้นเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างคว้าจับปืนที่เอวเรียบร้อยแล้ว ปากกระบอกปืนชี้ออกด้านนอก ทั้งร่างตึงเขม็งราวกับคันธนูที่ง้างจนสุด
หัวใจของเสิ่นซวี่เวยเต้นระรัวเร็วขึ้น
เธอสะกดใจให้สงบลง แล้วกลั้นลมหายใจ
ในระยะไกล เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายกำลังกระชั้นชิดเข้ามา