ตอนที่ 149 ปรบมือพร้อมเพรียงกันทุกคน! การยอมจำนนและความรักของกู้ยวี่

จังหวะของคณะนักร้องประสานเสียงมั่นคงอย่างยิ่ง ราวกับฝีเท้าของกองทัพที่ยาตราสู่สมรภูมิ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ๆ อย่างไม่อาจหยุดยั้งได้

สัมผัสแห่งจังหวะเช่นนี้ทำให้ไม่มีใครทนนั่งฟังต่อไปได้

ร่างกายของทุกคนหน้าเวทีต่างลุกขึ้นยืนตรงโดยไม่รู้ตัว ประหนึ่งได้หวนกลับไปสู่ยุคสมัยที่ควันดินปืนลอยคลุ้งแห่งนั้น

อีวานอฟพึมพำกับตัวเอง “ในสมรภูมิ พวกเราไม่เคยคิดว่าจะรอดชีวิตได้หรือไม่ พวกเราคิดเพียงอยากให้ชื่อในบทเพลงนี้คู่ควรกับพวกเรา”

นายทหารฝ่ายเสนาธิการอาวุโสแห่งประเทศหมีขาวเอ่ยเสียงเบา “ ‘คัทยูชา’ ทำให้ฉันคิดถึงบ้าน ส่วน ‘สงครามศักดิ์สิทธิ์’ ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองคือทหาร”

บทเพลงจบลง

ตัวโน้ตตัวสุดท้ายสลายหายไปในอากาศ