ตอนที่ 147 ความเย้ายวนอันตรายถึงตาย อย่าว่าแต่กัดฉัน

กู้ยวี่หยิบแผ่นแป้งห่อขึ้นมาหนึ่งแผ่น ใช้ตะเกียบคีบเนื้อเป็ดย่างสีแดงระเรื่อเป็นมันวาวสองสามชิ้นอย่างชำนาญ แกล้มด้วยต้นหอมซอยกับแตงกวาหั่นเส้น และสุดท้ายก็ป้ายซอสหวานสูตรลับลงไปชั้นหนึ่ง

นิ้วมือของเขาม้วนพับ ปิดปากภาชนะแผ่นแป้งห่อ แล้วยื่นไปที่ริมฝีปากของเสิ่นซวี่เวย

เสิ่นซวี่เวยอ้าปากกัดลงไปอย่างเป็นธรรมชาติ

สำหรับการกระทำที่คุณย่ากู้จงใจอุบไว้เป็นปริศนานั้น พวกเขาไม่ได้เอ่ยแทรกขึ้นมา

ตะเกียบที่คีบกับข้าวของคุณปู่กู้ยังคงค้างอยู่กลางอากาศ คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย “หืม ยังมีอีกกี่คนกัน”

คุณพ่อกู้และคุณแม่กู้สบตากัน ต่างเอ่ยหยั่งเชิงออกมาพร้อมกัน “สองคนเหรอ”

กู้เซียวสังเกตสีหน้าท่าทาง พลางมองสีหน้าเปี่ยมความหมายลึกซึ้งของคุณย่ากู้แวบหนึ่ง แล้วกลืนหมูเปรี้ยวหวานรสหวานฉ่ำชิ้นนั้นในปากลงไป “สามคนเหรอครับ”

คุณย่ากู้ถอนหายใจออกมา ยื่นนิ้วมือออกมาสี่นิ้ว “สี่คน”