ตอนที่ 141 ถึงจิงตู ถูกดูแคลนแล้วเหรอ?

ขณะที่เฮลิคอปเตอร์ร่อนลง ก็เลยเวลาเที่ยงวันมาแล้ว

ใบพัดม้วนพาเอาลมกรรโชก หวีดหวิวพัดผ่านลานซีเมนต์อันโล่งกว้าง

ทรายและหินที่ปลิวว่อนซัดกระทบราวเหล็กเสียงดังเปาะแปะ

เสิ่นซวี่เวยกระโดดลงจากประตูห้องโดยสาร พอเท้าแตะพื้น เข่าก็ทรุดฮวบจนเกือบล้มคว่ำไปทั้งตัว

กู้ยวี่ตาไวและมือเร็ว ใช้มือขวาคว้าเอวของเธอเอาไว้ได้ทัน

“ช้า ๆ นั่งมานานเกินไปแล้ว”

เธอพิงเขาเพื่อพักฟื้นตัวครู่หนึ่ง

นั่งมานานเกินไปจริง ๆ บินมาถึง 10 ชั่วโมงเต็ม

ระหว่างทางยังต้องร่อนลงจอดเติมน้ำมันและตรวจซ่อมถึงสองครั้ง

กระดูกเอวราวกับถูกถอดเป็นชิ้น ๆ แล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่