กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อาบน้ำเสร็จแล้ว อยากใส่อะไรกันล่ะ อยากมองก็มองตรง ๆ ได้เลย ฉันไม่ถือหรอก”
กู้ยวี่เป่าลมหายใจรดใบหูของเสิ่นซวี่เวย
“ฉันไม่ได้มองสักหน่อย!”
“เหรอ”
กู้ยวี่ลากเสียงยาว
นี่มัน... เสียงเพราะเกินไปแล้ว! เสิ่นซวี่เวยรู้สึกคันยุบยิบที่ใบหู รู้สึกเหมือนหูจะตั้งครรภ์เสียให้ได้
กู้ยวี่ขบติ่งหูเบา ๆ แหย่เย้าเธอไปยกหนึ่ง
จากนั้นก็อุ้มพาดแขนเธอขึ้นมา “งั้นกินข้าวเถอะ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว”
แล้ววางเธอลงข้างโต๊ะอาหาร
เสิ่นซวี่เวยถึงเพิ่งสังเกตเห็นกับข้าวสี่อย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นมาในชั่วพริบตา